Τότε μίλησε η μεγαλύτερη απ΄όλες, η κόρη της Θεσσαλίας. ‘’Γιαγιά, έχουμε ένα μεγάλο παράπονο. Άλλα παιδιά που βλέπουμε στο δρόμο φοράνε ρούχα λαμπερά, από μοντέρνα υφάσματα. Εμάς μας βλέπετε; Φοράμε χοντρά ρούχα, κάποιοι από εμάς φοράμε μαύρα. Και να! Εμένα τα μανίκια μου είναι κοντά. Και η φούστα μου! Σα να μην έφτασε το ύφασμα, ενώ άλλων κοριτσιών είναι μακριές και κομψές’’.

Τότε επενέβη η σοφή Ιστορία: ‘’Αχ! κοριτσάκι μου. Να ΄ξερες τι κρύβουν πίσω τους αυτά τα μανίκια. Πόσους κόπους, πόσο αγώνα, πόσα δάκρυα….