Ο μικρός Κρητικός δάκρυσε από συνεπαρμό.

Όταν τον είδε η γιαγιά θυμήθηκε να τους πει και κάτι τελευταίο.

‘’Βλέπετε το μαντήλι με τα κρόσσια που φοράει στην κεφαλή του το κοπέλι μας;‘’ είπε προσπαθώντας να μιμηθεί την κρητική προφορά."Η μαμά του το έπλεξε στο χέρι, με νήμα μαύρο, ένα- ένα κόμπο. Και τα κρόσσια που κρέμονται, συμβολίζουν τα δάκρυα των γυναικών, όταν οι άντρες και οι γιοί τους έφευγαν ή χάνονταν στον πόλεμο. Για αυτό το λένε και κρουσσάτο.

Όμως η ζωή δεν ήταν μόνο πίκρες. Ήταν και αρραβώνες, γάμοι, γεννήσεις.

Τότε λοιπόν, γλεντούσαν με την ψυχή τους, φορώντας το λευκό τους σαρίκι", είπε κανακεύοντας στα γόνατά της το μικρό αγόρι.