Κάθισαν όλα γύρω από το τραπέζι. Ένα καλό πρωινό ήταν απαραίτητο πριν το μακρύ ταξίδι που είχαν. Η γιαγιά έκοψε την αχνιστή κουλούρα και κάθε φορά που έσταζε σε κάθε φέτα μπόλικο λαδάκι από την ελιά της, τους έτρεχαν τα σάλια.

-‘’Είναι δυνατόν κάτι τόσο απλό να είναι τόσο νόστιμο;’’ ρώτησε μπουκωμένος ο Κρητικός.

–‘’Και βέβαια. Αν είναι φτιαγμένο με αγνά υλικά, μεράκι και πολλή αγάπη μέσα σε κάθε ψίχουλο‘’, απάντησε η γιαγιά.