Το πρωί, τα παιδιά ξύπνησαν από τη μυρωδιά του ζυμωτού ψωμιού που μόλις είχε βγει από τον πλινθόκτιστο φούρνο. Η γιαγιά είχε σηκωθεί χαράματα για να το ετοιμάσει.

Τι μυρωδιά ήταν αυτή! Νόμιζαν ότι ακόμα έβλεπαν όνειρα, με εικόνες μιας άλλης εποχής. Φαντάζονταν τον παππού στον πόλεμο με την ένδοξη στολή του και τους γονείς τους να παλεύουν με τις αντίξοες συνθήκες, με μόνο όπλο την απέραντη λαχτάρα τους για Ανεξαρτησία.

Αλλά έβλεπαν και τις χαρές, τους γάμους και τα πανηγύρια. Άκουγαν μελωδικά τραγούδια σε γλέντια με συγχωριανούς και σα να έβλεπαν την Ιστορία μπροστά να χορεύει, φορώντας δάφνινο στεφάνι.